Συνέντευξη της Grace Owiti, στον Βασίλη Χουλιαρά

Με την ευκαιρία της έκθεσης ζωγραφικής της Grace Owiti, με τίτλο ConstructionInAbstract, στην γκαλερί «Τύρβη», (Βενιζέλου 20, Μεσολόγγι), η καλλιτέχνης απαντά σε ερωτήσεις σχετικά με τη δουλειά της και όχι μόνο.

 Grace, μιας και το "«Construction In Abstract - Δομή στ' αυθαίρετο», στην γκαλερί «Τύρβη», είναι η πρώτη σου έκθεση, θα ήθελες να μας συστήσεις τη δουλειά σου και εσένα;

 Ο καλλιτεχνικός προσανατολισμός πολλές φορές είναι δύσκολος, ειδικά όταν αισθάνεσαι πως έχεις μια κλίση προς διάφορους τομείς - τουλάχιστον για εμένα έτσι ήταν. Ξεκίνησα με το σκίτσο και τα κόμικς, αισθανόμενη ότι είχα ιστορίες να πω, σκιαγραφήσεις και πορτραίτα περιθωριακών ανθρώπων, καταστάσεων και σκέψεων. Ανέπτυξα στην πορεία μια λατρεία για την κάμερα, το σενάριο·μια πιο σύνθετη προσέγγιση για την με ακρίβεια σκιαγράφηση γεγονότων, ήχων και ανθρώπων. Φτάνοντας λοιπόν στο σήμερα, η δουλειά μου είναι ένα κράμα που εμπεριέχει έμμεσα τις ιδέες που ανέπτυσσα στο σκίτσο, τις ιδέες που αναπτύσσω στα ψηφιακά μέσα -βίντεο, μοντάζ, edit- καταλήγοντας να δημιουργώ κολάζ φωτογραφιών, αρχικά ξεγυμνώνοντας τον εαυτό μου και το πώς αντιλαμβάνομαι την αισθητική μου για τον κόσμο.

    Η πρώτη αυτή δουλειά μου είναι μια αυτοκριτική, μια δοκιμασία και ένα ευχάριστο παιχνίδι ορίων. Το γεγονός ότι συνδυάζω ήχο, ατμόσφαιρα, ακόμη και εγκατάσταση με το όλο κλίμα της έκθεσης, έχει άμεσα να κάνει με έναν και μόνο αυτοτελή σκοπό: να δημιουργηθεί η αίσθηση της ζωής, της πνοής... στον κινηματογράφο φανταστείτε να βλέπετε ένα πλάνο ενός τσιγάρου που καίγεται... πόση διαφορά έχει η λεπτομέρεια τού ήχου τού χαρτιού που φλέγεται. Δεν είναι κάτι αναγκαίο αυτό, ούτε απαραίτητα το σωστό·είναι μια προσωπική επιλογή.

    Στη συγκεκριμένη περίπτωση εξέτασα τον όρο δομή-τη δομή την εσωτερική, την πνευματική, τη δομή την εικαστική αναπαραστατική, τη δομή τη πραγματική (εγκατάσταση)- αναζητώντας μέσα σε όλα αυτά έναν κοινό παρονομαστή: το αυθαίρετο, τη προσωπική ματιά κι αν κάτι τόσο άυλο και γενικευμένο και υποκειμενικό μπορεί να τεθεί σε ορισμένα πλαίσια, ένας πειραματισμός.

    Ο βασικότερος σκοπός λοιπόν είναι η σύζευξη πολυμέσων, η σύζευξη διαφορετικών τομέων όπως ανέφερα εξαρχής, κάτι που έχει άμεσα να κάνει και με τη δομή, μια ισχυρή ιδέα και η προσπάθεια να μοιραστώ τη γέννηση ενός κόσμου που με προβληματίζει συνήθως με έναν αυθαίρετο, μη ρεαλιστικό τρόπο. Ακόμα και στα ψηφιακά μέσα ισχύουν βασικοί κανόνες σχεδίου και ζωγραφικής όταν χρησιμοποιούνται για μια τέτοια αναπαράσταση, απλώς πλέον η τεχνική δεν είναι χειρωνακτική. Η ιδέα λοιπόν και η διαδρομή εκτέλεσης αυτής της ιδέας είναι ο πυλώνας μιας εντυπωσιακής ψηφιακής σύνθεσης, χωρίς η εντύπωση να είναι ο βασικότερος στόχος·είναι όλα ένα βαθύ μακρύ προσωπικό ταξίδι.

 

Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από κάποιο από τα έργα που υπάρχουν στην έκθεση, που θα ήθελες να μοιραστείς;

 Πολλά απ' τα έργα έχουν βασιστεί στη τυχαιότητα μιας στιγμής. Πολλές φορές αφήνω μια σκέψη στην άκρη και τη δουλεύω και τη ξαναδουλεύω μέχρι να αποκτήσω κάτι συμπληρωματικό για να το ολοκληρώσω, πάντοτε με στοιχεία από την καθημερινότητα. Αυτό συνέβη με το alterego, που σκεφτόμουν η σύνθεση να αποτελείται μόνο από τη προτομή και μια έντονη γκραβούρα. Εντέλει έψαχνα με τη μάνα μου κάποιες παλιές ακτινογραφίες όλης της οικογένειας·σπασμένες αρθρώσεις από τότε που ήμασταν παιδιά. Μέσα σε όλα ήταν και μια θώρακος δική μου και θυμήθηκα ακριβώς εκείνη τη μέρα πόσο άβολα ένιωσα που εξέθετα έτσι το στήθος μου στους γιατρούς ως έφηβη κοπέλα. Έτσι και το alter ego είναι ένα ξεγύμνωνα κάποιου εαυτού·ένας καθρέπτης που ο καθένας βλέπει κάποιον εαυτό πραγματικό η πλασματικό.

 

 Έχεις κάποιους καλλιτέχνες τον οποίων τις δουλειές να θαυμάζεις ή να σε έχουν επηρεάσει;

 Έργα που θαυμάζω ή με έχουν επηρεάσει ξεκινούν από την τότε πρωτοπορία τού νταντά, όπως το «Constellation according to the laws of chance», του Jean (Hans) Arp .. ένα έργο που ανήκει σε ένα σώμα εργασίας που ονομάζεται «Constellations», όπου ο Arp πειραματίζεται με λευκές και μαύρες φόρμες. Την εποχή της παραγωγής του «Constellation», σύμφωνα με τους νόμους της ευκαιρίας, ο Arp ήταν στενά συνδεδεμένος με το dada και το σουρεαλισμό, και τα δύο ενθάρρυναν το ενδιαφέρον για τις καταστροφικές δυνατότητες τυχαίων επιχειρήσεων, καθώς και τη ροή και την κίνηση των βιομορφικών μορφών. Επίσης έργα του Marcel Duchamp, καθώς και τα στοιχεία δομικότητας στα έργα τού Malevich.

    Με πιο σύγχρονα μέσα και μεθοδικότητα μου έχουν κάνει εντύπωση οι δουλειές του Florian Hecker (sound installations), τα πορτραίτα κολάζ του Nick Gentry, συνάμα οι Josef Koudelka, Joseph Beuys, Gerard Byrne και ακόμη άλλοι.

 

Είσαι μια νέα καλλιτέχνης, που εργάζεται στην Ελλάδα. Τι δυσκολίες αντιμετωπίζεις και τι είναι αυτά, αν υπάρχουν, που σε βοηθούν.

 Η βασικότερη δυσκολία που μπορείς να αντιμετωπίσει κανείς προέρχεται από το οικονομικό, μιας και όταν δεν υπάρχουν τα ανάλογα χρήματα, μοιραία, για την ολοκλήρωση της εργασίας σου, θα χρειαστεί να καταφύγεις σε φτηνότερες λύσεις και ποιότητες·κάτι που ασφαλώς για τους περισσοτέρους είναι ανεπιθύμητο. Μπορεί βέβαια να υπάρχουν αριστουργήματα που έχουν επιτευχθεί με ελάχιστα χρήματα, αλλά η αλήθεια είναι ότι για την υλοποίηση κάποιων ιδεών πολλές φορές απαιτούνται συγκεκριμένα υλικά και το κόστος μπορεί να ανέλθει στα ύψη. Ούτως ή άλλως η Ελλάδα δεν είναι και το πιο φιλόξενο μέρος για τους καλλιτέχνες ευρύτερακαιλειτουργεί με άλλα κριτήρια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ο καθένας με τις δυνατότητες του καλείται να επιλέξει με ποιον τρόπο θα παρουσιάσει στον κόσμο το έργο του, κάτι που από μόνο του αποτελεί μεγάλη δυσκολία. Είναι θέμα τύχης, σωστών συναναστροφών και μεγάλης οικονομικής άνεσης.

 

Πέραν της δουλειάς που εκθέτεις, αυτή την εποχή δουλεύεις πάνω σε κάτι άλλο;

 Ναι, δουλεύω κάποια πράγματα παράλληλα. Αυτή τη φορά είναι λίγο περισσότερο κατασκευαστικής φύσεως με κάδρα και μαγνητικά πεδία. Επίσης στα καινούρια ψηφιακά έργα που δουλεύω, σκοπεύω να προσθέσω στοιχεία ζωγραφικής πάνω από τα έργα ή στα πλέξι χρώματα κλπ. Παράλληλα δουλεύω ένα νέο project, videoart, ενώ οι ιδέες για νέα  installation δεν παύουν να ρέουν.